Taartenservice Riouw

Het zijn twee ondernemende zusjes, Eva (14) en Luce ( 11) de Groot, de ‘bazen’ van Taartenservice Riouw. U kunt er terecht voor de lekkerste taarten voor verjaardagen en partijen. Niets is ze te gek. Er is keuze uit diverse vruchten-, chocolade-, hazelnoot-, monchou- of worteltaarten, maar ook uit cakes, bonbons of koekjes. Alles wordt door de dames zelf ingekocht en gemaakt.

Hebben zij deze hobby meegekregen van hun ouders? Absoluut niet! De zusjes begonnen al heel jong, samen met vriendinnetjes, met het bakken van koekjes. Daarna volgden de cakes en vervolgens waagden zij zich aan het grotere werk, de taarten. Hun doorbraak kwam in 2007 toen zij op Koninginnedag hun bakkunsten te koop aanboden op de markt in de Riouwstraat. Zij hadden toen een paar stoelen en tafeltjes op straat gezet, schonken thee of koffie en boden hun lekkernijen te koop aan. Deze actie bleek zo’n succes dat Eva en Luce de volgende Koninginnedagen weer present waren met hun koffie, thee en taarten.

Inmiddels zijn zij goede bekenden in de wijk en krijgen zij regelmatig opdrachten om taarten te bakken, vaak voor speciale gelegenheden. Die zijn te bestellen via hun professionele website met daarop het assortiment taarten met de prijzen.

Doen zij nog wel wat anders dan taarten bakken? Zeker! Beiden zitten op school, Eva op het Dalton en Luce in groep 8 van de Archipelschool. Daarnaast hebben zij een druk sociaal leven met voetballen, drummen, schilderen, toneelspelen en surfen. Maar het liefst bakken of koken zij.

Bent u nieuwsgierig naar al deze lekkernijen en heeft u iets te vieren? Kijk op de website

Of kom op Koninginnedag naar de Archipel, de Riouwstraat, om

te genieten van een stuk speciaal voor deze feestdag gebakken taart.

MW, maart 2010

Wijkagenten van Archipel & Willemspark in bureau Karnebeek

Een solist in de wijk

In het hoofdbureau van Politie aan de Burgemeester Patijnlaan is de hal vol bedrijvigheid; twee mannen komen luid pratend aangifte doen van de diefstal van een mobieltje en twee heren, keurig in het pak, krijgen een grote sticker opgeplakt met hun gegevens. Dat vinden ze zo apart dat ze giechelend met hun mobieltjes foto’s van elkaar maken. Een vrouw meldt zich bij de balie en neemt vervolgens in zichzelf pratend plaats in de wachtruimte. En dan passeren er twee dames druk pratend en modern gekleed. Hé, dat is Yvonne Ipema, een van de wijkagenten en niet te herkennen in burger. Ze komt eraan, gaat zich even omkleden. Samen met Marianne Hoogerbrugge heeft zij een duobaan: wijkagent in Archipel & Willemspark. Dat gaat veranderen. Per 1 juni 2009 vertrekt zij naar het Zeeheldenkwartier en neemt collega Henk Kentgens haar plaats in. Het blijft een duobaan, want Henk studeert Integrale Veiligheidskunde aan de Haagse Hogeschool.

Bureau Karnebeek

Onder bureau Karnebeek vallen de wijken Archipel, Willemspark en het Zeeheldenkwartier, dat weer uit drie delen bestaat. Het wijkbureau is met 103 werknemers op de begane grond van het hoofdbureau gevestigd. Dat zijn zowel geüniformeerde politiemensen als de ondersteunende eenheden zoals de administratie. Dat lijkt veel, maar het politieapparaat is tenslotte een continue bedrijf dat 24 uur bemand moet zijn. In de wijken rijdt minimaal een surveillancewagen en werken fulltime vier wijkagenten, waarvan Marianne en Yvonne in Archipel&Willemspark als één fulltimer. Als het nodig is of bij calamiteiten dan assisteren de wijkagenten elkaar. 

instructievaardigheden. Twee maal per jaar wordt een strenge toets afgenomen. Op het bureau worden ook stagières opgeleid. In onze wijk zijn dat er gemiddeld zes die gerichte opdrachten krijgen. Iedere dag wordt in de Scheveningse bosjes een uur gesurveilleerd. De wijkagenten zijn een belangrijke factor in de wijk en de oren en ogen bij het signaleren van knelpunten en problemen. Zij zijn een verlengstuk van de burger en weten wat er speelt. Problemen en knelpunten worden besproken op het bureau.  Waar nodig wordt een operationeel plan met maatregelen gemaakt en uitgevoerd zoals bijvoorbeeld meer surveilleren, bemiddelen bij een burenruzie of hulp bieden bij problemen in verband met de zorg voor de ouderen en alleenstaanden.

Burgerparticipatie

De burger zou actiever en eerder problemen moeten melden. Te lang afwachten is een punt waar de wijkagent dikwijls tegen aanloopt. De burger schroomt om de hulp in te roepen. ‘Dat is jammer omdat hoe eerder een probleem wordt gemeld hoe sneller daarop door ons geanticipeerd en gehandeld kan worden. Wij gaan er van uit, dat als men niet belt, het probleem dus niet zo groot is’, zegt agent Yvonne Ipema. ‘Er wordt gestreefd naar burgerparticipatie; dat betekent dat burgers worden gestimuleerd om naar de gemeente en de politie toe sneller actie te ondernemen: telefonisch, per e-mail of per brief. Pas dan kan er vanuit deze instanties gereageerd worden. De politie opereert in de frontlijn en moet nogal eens hulp bieden die eigenlijk tot het gebied van de hulpverlening behoort.‘

Contact met bewoners

‘Contact met de bewoners is belangrijk. De mensen moeten weten dat we er zijn’, zegt Marianne, ‘we proberen daarom ons zoveel mogelijk op straat te laten zien’. Yvonne pakt vaak de mountainbike. Zeker 40% van de werkzaamheden bestaat uit bureauwerk. ‘Daarna zitten wij ook nog eens in overleggen met onder andere de afdeling Welzijn van de gemeente Den Haag over gezondheidszorg, ouderenwerk en leefbaarheid’, vult Yvonne aan. ‘Je moet eigenlijk overal zijn en gewoon ergens een praatje kunnen maken. En ook met calamiteiten meteen kunnen opdraven, de taak is veelomvattend, de activiteiten zijn breed. Maar noodhulp gaat altijd voor. In ernstige sociale gevallen wordt meteen de hulp van Parnassia ingeschakeld’, voegt Henk Kentgens toe.

Beide dames  zijn blij met de actieve bewonersorganisatie Archipel&Willemspark. Er is over en weer veelvuldig contact. Mede door de actuele website kunnen mededelingen snel worden gecommuniceerd. Op de bijeenkomsten van het wijkberaad  is meestal een van de wijkagenten aanwezig. Zo komen knelpunten en problemen direct aan de orde omdat daar ook vertegenwoordigers uit andere disciplines aan deelnemen.

Hulpverlening

De belangrijkste taak van een wijkagent betreft de veiligheid van de burgers. Maar hulpverlening neemt een steeds grotere plaats in. Hoe vaak is niet cijfermatig uit te drukken. Het gaat meestal om ad hoc gevallen. Daarnaast zijn er de nagesprekken bij huiselijk geweld en burenruzies. Marianne:‘We gaan eerst eens kijken wat het probleem is. Dan wordt gezocht naar een oplossing. Deze taak neemt zo steeds meer tijd in beslag. Soms hoort iets niet bij de politie thuis en schakelen we mediation in. Maar ja, politiemensen zijn doeners, hebben die instelling, willen de burger helpen’.

Het aantal dementerende ouderen in de wijk groeit. Het beleid van de overheid is erop gericht om de oudere langer thuis te laten wonen. Helaas vormt deze groep bewoners nogal eens een probleem. Hulp van Parnassia wordt wel ingeschakeld maar daar is het probleem vaak nog niet mee klaar. Dus wordt bij problemen de politie ingeroepen. ‘Men realiseert zich niet wat er zich allemaal afspeelt achter de deuren in deze wijk, verwaarlozing van oude maar ook jonge mensen, overmatig drankgebruik, burenruzies. Allemaal gevallen die eigenlijk thuishoren bij de hulpverlening’, aldus Yvonne.

Parttimers met gezag

We kennen ze allemaal de dames wijkagenten die in uniform gezag uitstralen, altijd bereid zijn tot een gesprek, streng kunnen reageren maar steeds naar een oplossing zoeken. Samen hebben Marianne en Yvonne vijf jaar gediend als wijkagent in Archipel&Willemspark. Naast hun werk als agent zijn beiden ook huisvrouw en moeder. Taken die uitstekend te combineren zijn, evenals hun werkzaamheden in duobaan bij de Politie. 

Alle drie hebben inmiddels ruime ervaring in het politievak. Yvonne en Henk kwamen meer dan twintig jaar geleden van de politieschool en Marianne in 1992.

Yvonne (40 jr.) is begonnen op bureau Duinstraat, kwam later bij de ME en heeft vervolgens aspiranten opgeleid. In 2000 kwam zij in de functie van wijkagent in het Zeeheldenkwartier, waarvan zij het laatste jaar samenwerkte met Marianne. Deze samenwerking werd vanaf 2004 voortgezet in onze wijk. Zij is gescheiden, maar kan als alleenstaande moeder de taken uitstekend combineren met haar werkzaamheden als wijkagent. Yvonne vertrekt per 1 juni. ‘Ik heb prima gewerkt in deze wijk, maar het laatste jaar worden we heel veel ingezet als hulpverlener. Dat vind ik nu genoeg. Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, aan meer actie’. Zij vertrekt naar het Zeeheldenkwartier, maar sluit niet uit dat zij in de toekomst terugkeert naar Archipel&Willemspark.

Het eerste bureau waar Marianne (35 jr.) werd geplaatst was in de Jan Hendrikstraat. Een bureau met veel actie. Zij is getrouwd met een politieman. De komst van haar eerste kind was een goede reden om te kiezen voor een deeltijdbaan als wijkagent. De duobaan met Yvonne kwam dan ook goed uit, eerst in de Zeeheldenbuurt en de laatste vijf jaar in Archipel&Willemspark.

Twee uur in de twee weken zijn ze samen voor overleg. Dan nemen ze alle relevante zaken door, de rest gaat telefonisch of per mail. Zo zijn ze van vrijwel alles wat er speelt op de hoogte. ‘We zitten voor wat betreft het afhandelen van zaken op één lijn. Maar wijkagent is hoe dan ook een solofunctie, je werkt alleen’, zeggen beiden.

Henk Kentgens heeft in diverse disciplines gewerkt. Hij werkt op dit moment parttime omdat hij Integrale Veiligheidskunde studeert. Een studie van vier jaar die gekoppeld is aan de functie van wijkagent. Hij neemt dan ook met veel plezier de functie van Yvonne over. ‘Ik houd er van om planmatig te werk te gaan, meer beleidsmatig. Maar wil ook iets betekenen voor de burgers, vind het leuk om met mensen om te gaan. Als wijkagent ben je eigenlijk de manager van je wijk’. Ook hij streeft ernaar door de mensen gezien te worden. ‘Interactie is zo belangrijk. Praten tegen is praten met…We staan naast elkaar en niet tegenover elkaar. Helaas is de taak in de loop der jaren versnipperd door onder andere de bureaucratie. Er moet teveel tijd worden gestoken in de leefbaarheid, terwijl onze belangrijkste taak is het waarborgen van de veiligheid van de burger’, aldus onze nieuwe wijkagent.

Per 1 juni neemt Henk Kentgens de taak van Yvonne Ipema over. We zullen haar missen, want zij vormde samen met Marianne een uniek duo. Maar we krijgen er een bevlogen politieman voor terug. En … Yvonne raken we niet kwijt, want zij blijft bij bureau Karnebeek. En dat betekent dat bij bijzondere gelegenheden of calamiteiten zij weer als diender in onze wijk present zal zijn.

De wijkagenten zijn telefonisch te bereiken via 070 - 424.17.60 of per e-mail

marianne.hoogerbrugge@haaglanden.politie.nl

yvonne.ipema@haaglanden.politie.nl

henk.kentgens@haaglanden.politie.nl

MW, mei 2009

Aimée Crince le Roy,
schilderen als levenslange passie

“Nee, ik ben niet getrouwd, gelukkig maar, anders had ik mijn kunst niet kunnen maken.” Zo, die zit, mevrouw Aimée Crince le Roy ten voeten uit. Tachtig
jaar, lopen gaat niet meer zo best, maar op haar mondje gevallen is deze in Nederlands-Indië geboren dame allerminst. Ze heeft iets weg van Anneke Grönloh. “Van mij is een portret gauw gemaakt: een gezicht als een aardappel, twee houtskoollijntjes voor de ogen en een stopcontact als neus. Met een schééf kapsel, ik ben door mijn artrose toch al scheef.”
Locatie: een behaaglijk parterre-appartement in de Riouwstraat. Koffie met gebak. Aan de wand veel eigen werk. We zijn bij Aimée op bezoek vanwege die acht kruisjes, maar toch vooral vanwege de verkooptentoonstelling van haar werk in de Haagse Kunstkring en de uitgave van een boek met een overzicht van haar oeuvre. “Als kind van zeven schilderde ik al. Ik werd door mijn ouders op de academie gezet, hoewel ik eigenlijk stewardess wilde worden.” Uiteindelijk ging ze het onderwijs in: tekenlerares op een huishoudschool, 35 jaar lang. Ook heeft ze nog les gegeven aan de avondopleiding van haar eigen (Koninklijke) academie. “Op één dag maakte ik soms wel elf uur.”

We bladeren door ‘haar’ boek. Als kunstenares weet ze menig register open te trekken. Houtsnedes, etsen, litho’s, schilderijen, computertekeningen – ze laat prachtige voorbeelden zien. Haar grote liefde is de houtsnede. Plus de kappazuri, een techniek die zelfs tekenaar Jean onbekend is. Aimée: “Het is een Japanse druktechniek. Die leerde ik kennen tijdens mijn lessen Japans. Ik was daar overigens de oudste leerling. En ook de stomste.”

Ze heeft nog even gewoond in het Benoordenhout, maar natuurlijk is de Archipel haar wijk. Vele jaren bewoonde ze een etagewoning in de Borneostraat totdat trap-op-trap-af haar teveel werd en ze haar huidige flat betrok. “Bij het pensioenfonds vertrouwden ze om de een of andere reden mijn verhuizing niet. Dachten dat ik met een man was gaan samenwonen of zo. Ik heb ze laten weten dat ik van vier naar drie kamers was gegaan, dat er echt geen hond meer bij kon, laat staan een man. Nooit meer iets van gehoord.”

Aimée Crince le Roy (“er stroomt Frans bloed door mijn aderen, van de Hugenoten”) mag dan single zijn, vrienden genoeg. En sommigen gaan al een leven lang mee. Neem Wim. “We kennen elkaar van de academie. We hebben samen veel geëxposeerd. Hij maakt hele mooie paper dolls.” Of neem Henny. Marinier tijdens de politionele acties, emigreerde naar Australië, kwam terug en is nu alweer vele jaren haar steun en toeverlaat. “Hij heeft mij geleerd dat je met de computer kunst kunt maken.” In de buurt heeft ze vele leuke contacten. “Ik heb overal mijn steunpunten. Winkeliers die gauw een stoel of een krukje aanschuiven als ik er aan kom. Om op adem te komen. Artrose hè.” We richten ons weer even op het boek. Wat treft is de gevarieerdheid van haar werk. U moet het maar eens met eigen ogen gaan bekijken. In de Haagse Kunstkring aan de Denneweg ligt een exemplaar van het boek Aimée ter inzage.

Met dank aan de redactie van de Wijkkrant oktober 2008

Herman Blokpoel & Jean Cloos

In memoriam
Dit interview is gemaakt voor de wijkkrant. Kort na dit interview is mevrouw Aimée Crince le Roy volkomen onverwacht op 29 september overleden. Onze deelneming gaat uit naar haar familie en vrienden. We zullen ons Aimée blijven herinneren als een originele persoonlijkheid en een bijzonder hartelijke buurtgenote.

De appel valt niet ver ...

vader en dochter Kommer

In een typisch Archipelpand wonen Bob en Karen Kommer, vader en dochter, beiden creatief en met een passie voor fotografie en mensen. De parterre is het woon- en werkdomein van Karen en haar echtgenoot Fritz Griffin. Het is duidelijk dat beiden zich hier bezighouden met hun beroep, naast een werktafel waar de laatste hand wordt gelegd aan hun gezamenlijke boek Green Lips (inmiddels gepresenteerd en te koop) staat het er vol met boeken en foto’s. De eerste etage huisvest vader Kommer, inmiddels al jaren gepensioneerd. De grote etage was ooit een studio, waar artiesten optraden. Voordat we overgaan tot het serieuze gedeelte van het gesprek schenkt de heer Kommer koffie en is er cake. Gezellig en huiselijk. En zo

dat hem door de gemeente was toegewezen maar wel met de voorwaarde dat het een werk- en woonbestemming zou krijgen. Inmiddels bestonden de werkzaamheden niet alleen meer uit fotografie maar werden er ook, in opdracht van industrieën, films gemaakt. Onder andere Caltex (Chevron) was een van de grotere opdrachtgevers, maar ook diverse scheepswerven en verder vooral technische bedrijven. Het was het tijdperk van de opkomst van de televisie. ‘We werkten in het begin met een huurcamera en hadden niet eens een projector’, vertelt de heer Kommer. In de jaren zestig verhuisde een gedeelte van het bedrijf naar de Van de Spiegelstraat. De eerste etage werd verbouwd tot geluidsstudio en de tweede tot beeldstudio. Binnen enkele jaren werd ook het naastgelegen pand erbij getrokken. Hier kwam de productieafdeling voor films en dat hield in nog meer apparatuur en uitbreiding van het aantal medewerkers. Voor het opnemen van playback-banden traden complete orkesten op in de studio. Bob Kommer, altijd bezig met geluid en het mixen daarvan, deed aanvankelijk alles zelf. ‘Ik ben een groot liefhebber van Jazz en kende veel musici waarvoor ik regelmatig demobanden maakte’. Ter illustratie wordt een stapel foto’s tevoorschijn gehaald. ‘Over het  werk van de bekende kunstschilder Co Westerik heb ik een documentaire gemaakt’ vertelt Kommer trots.

Grote familie

Een van de eerste televisieopnamen van Wim Kan, uitgezonden door de BRT, werd in zijn studio opgenomen. ‘Daarvoor moest een complete vleugel naar de tweede etage getakeld worden’, weet Kommer zich te herinneren. Ook de NTS (nu NOS) maakte er in die tijd regelmatig gebruik van. ‘We waren net een grote familie’, vertelt Kommer die zich samen met zijn vrouw ook in sociaal opzicht met zijn medewerkers bezighield. Als een van de eerste bedrijven organiseerden zij mediatrainingen die door bekende journalisten en presentatoren werden gegeven.

In 1990 was het mooi geweest en stopte Bob Kommer met zijn werkzaamheden. De studio werd verkocht en voortgezet door een van zijn medewekers. Enkele jaren later werd met de productie van programma’s gestopt. Met oud-medewerkers heeft hij nog steeds contact evenals met de huidige eigenaar, die de geluidstudio uitbouwde tot een zeer goed lopende video- en audio-production studio.

Karen Kommer, fotograaf en illustrator

Karen Kommer (1954) is van jongs af aan opgegroeid in het bedrijf van haar ouders. Vaak werkte zij in de schoolvakantie mee. De appel valt niet ver van de boom, want zij heeft zonder meer de creativiteit van haar ouders geërfd. Het kan dan ook bijna niet anders dan dat zij na de middelbare school de opleiding aan de School voor Fotografie ging volgen. Vanaf 1976 werkte zij als freelance fotograaf voor bladen en magazines en maakte zij reportages voor tentoonstellingen en galerieën.

Polaroidcamera

Regelmatig fotografeerde zij in die tijd met een Polaroid camera. Zo’n camera wordt allang niet meer gebruikt. ‘In totaal heeft Polaroid in het verleden vijftien foto’s van mij afgenomen. Onlangs werd het eerste Polaroid boek uitgegeven met daarin drie van mijn foto’s’, vertelt zij trots. ’Dat boek kun je beschouwen als een collector’s item en is wereldwijd uitgegeven door de uitgever Taschen’. Het boek bevat een selectie van de totale fotocollectie ooit gemaakt met een Polaroid camera.

Eind jaren tachtig had Karen genoeg van het fotograferen en begon met het vervaardigen van ‘colimages’. Dat zijn collages die met veel knip- en plakwerk tot stand komen. Hiermee ging zij langs uitgevers en art directors van tijdschriften die regelmatig haar werk afnamen en plaatsten.

Green Lips

Karen Kommer werkt nu alweer 20 jaar als fotograaf-illustrator voor diverse media en in de openbare ruimte. Haar grootste liefde is echter al reizend fotograferen. Samen met haar Amerikaanse echtgenoot - architect, kunstenaar en schrijver van reisverhalen - vormt zij een team. In opdracht van Eneco maakten zij driedimensionale projecten zoals een Peperbus aan de Trekvliet en telefoonkaarten met eigen logo van het bedrijf, nu collector’s items.

Green Lips is het laatste project van het creatieve echtpaar Griffin - Kommer. Een Nederlands-Engelstalig boek waarin 28 nationale en internationale jongeren tussen de 10 en 18 jaar die allemaal in Den Haag wonen, vertellen over hun favoriete groene plek. Zij geven daarin hun visie op de klimaatsverandering en komen met opmerkelijke oplossingen en ideeën. De klimaatsverandering is trouwens een onderwerp dat het echtpaar erg bezighoudt. De visie van beiden is: ‘aan kinderen is de toekomst’.

Ter gelegenheid van de viering van het 35-jarig bestaan van de bewonersorganisatie (2007) was Karen medeorganisator van de expositie van kunstwerken van bewoners van Archipel en Willemspark die werd gehouden in de Frederikstraat. De bewonersorganisatie A&W heeft foto’s van Karen aangekocht en aan 't Klokhuis aangeboden bij de heropening daarvan in 2007. Ze zijn er permanent te zien. ‘In opdracht van het onlangs geopende hotel Mozaic aan de Laan Copes van Cattenburch heb ik fotowanden van Den Haag en Scheveningen gemaakt waarvan enkele wel 8 x 3 meter groot zijn’, zegt Karen als actieve wijkbewoner.

Reportages over dieren en mensen hebben haar bijzondere aandacht. Daarnaast is zij zeer spiritueel en maakt reportages met als thema ‘Jezelf belichten’. ‘Een reportage waarbij ik op verzoek de kant van iemand belicht (dus van die persoon vastleg) die wellicht onderbelicht is gebleven in zijn of haar leven. Of die op een bijzondere wijze iets belangrijks laat zien uit het leven van die persoon met betrekking tot emoties en gevoelens. Belicht jezelf door middel van het licht van de camera’, aldus Karen.

Kortom, veelzijdige wijkgenoten die Kommers!

Voor informatie over Karen Kommer en Fritz Griffin kunt u terecht op de website www.griffinkommer.com.

MW, januari 2009

Pied-à-terre: praktijk voor reflexzone-therapie. Ied van der Mersch

We leven in een hectische, jachtige tijd waarin veel van de mens wordt verwacht. Dat de druk in onze samenleving toeneemt, is niets nieuws. Vaak wordt echter vergeten dat regelmatig tijd nemen voor jezelf, noodzakelijk is voor het evenwicht. Door die alsmaar ervaren druk ontstaan dikwijls lichamelijke en geestelijke klachten.

Natuurlijke geneeswijze

Refexzone-therapie is een milde behandelwijze om het zelfherstellende vermogen van het lichaam te stimuleren en de disbalans te herstellen. Het is een natuurlijke geneeswijze, die ervan uitgaat dat alle organen, spieren, klieren en andere delen van het lichaam corresponderen met bepaalde zones in de voeten, maar bijvoorbeeld ook in handen en oren. Door massage van deze zones vindt er een reactie plaats in het corresponderende gebied, waardoor de doorbloeding daar verbetert en afvalstoffen het lichaam sneller verlaten. Hierdoor kunnen klachten verholpen of verlicht worden.

Lichamelijke en emotionele constitutie

Schrijfster van dit artikel gaat voor een behandeling naar Ied van der Mersch die zich onlangs met haar praktijk Pied-à-Terre heeft gevestigd als reflexzone-therapeute. Zij is aangesloten bij de beroepsvereniging VNRT (Vereniging van Nederlandse Reflexzone Therapeuten). Via een vriendin, die haar jarenlang als oefenobject gebruikte, werd haar interesse voor deze geneeswijze gewekt. Vier jaar geleden besloot Ied om de vierjarige HBO opleiding bij de stichting Phoenix te volgen, die zij  vorig jaar afsloot. Een opleiding waarnaast in de klassieke reflexzone-therapie, ondermeer ook onderricht werd gegeven in de traditionele Chinese geneeswijzen en de neuroreflexzone-therapie, die zijn werking direct op het zenuwstelsel heeft.

Een totaal andere branche dan waarin zij al jaren haar dagelijks brood verdient, namelijk op de Communicatieafdeling van AEGON.

Na plaatsgenomen te hebben in een comfortabele stoel, gaan de schoenen uit. De voeten worden aandachtig bekeken, waarna de massage met een heerlijke lavendelolie begint. Heel rustig en gelijkmatig worden de voeten één voor één behandeld.

Ondertussen legt Ied uit dat voeten veel vertellen over de conditie (rechter voet) en constitutie (linker voet) van het lichaam. “De voet bestaat uit drie delen: de bovenpool is de opname- of denkpool, de middenpool is de verwerking- of gevoelspool en het onderste deel, de hiel, is de uitscheiding- of daadkrachtpool. De verhouding tussen de polen is in het gunstigste geval gelijk. Toch is dat vaak niet zo. Een ‘doener’ zal vaak een wat langere onderpool hebben dan een denker. En dit heeft dan ook weer invloed op de lengtes van de andere polen. Ook zegt de kleur en de vochtigheidsgraad iets over de conditie van de reflexzones die in het betreffende  gebied liggen’.

Er bestaat ook een duidelijk verschil tussen de linker en de rechtervoet. Zo geeft de linker voet aan hoe je op de wereld bent gezet, je constitutie. Je rechter voet vertelt meer over de conditie, die is opgebouwd uit de constitutie en alle factoren en gebeurtenissen van na de geboorte. Zo kan bijvoorbeeld de bovenpool, waar aan de buitenkant de reflexzone van het schoudergebied zit, aan de linker voet smaller zijn dan aan de rechtervoet. Dit kan betekenen dat die persoon in het dagelijks leven meer op zijn schouders neemt dan hij in aanleg aan kan. En daardoor kan hij klachten krijgen. Door het verwerkingsgebied (de middenpool, waar zich vooral de reflexzone van de darmen bevindt) met een speciale massagetechniek te stimuleren worden bepaalde zaken losgelaten. Terwijl door stimulatie van het actiegebied overactieve mensen zich meer kunnen ontspannen en mensen zonder fut als reactie wat meer gaan ondernemen.

Geschikt voor iedereen

Refexzone-therapie is in principe geschikt voor iedereen en kan helpen tegen chronische klachten, nek- rug- en schouderklachten maar ook stress, hoofdpijn of migraine, slaapproblemen of overgangsklachten. Tijdens en na de zwangerschap kan de hormoonhuishouding nog wel eens uit balans raken. Hierop kunnen klachten ontstaan waarop reflexzone-therapie een gunstige uitwerking kan hebben en verlichting kan brengen.

Bij het eerste consult vindt er een intakegesprek plaats..’Hierbij komt ook de voeding aan de orde, want dat is vaak een reden waarom er klachten ontstaan’, zegt Ied. Vaak is hoofdpijn de oorzaak daarvan. Op basis van de klachten wordt een behandelplan opgesteld en de gezamenlijke doelstelling besproken. Een deel van de klachten wordt veroorzaakt door een bepaalde leefstijl. Duidelijk is dat met de behandeling alleen een optimaal resultaat wordt bereikt als de cliënt ook bereid is om die op bepaalde punten aan te passen. ‘De reactie op een behandeling kan soms zowel lichamelijk als emotioneel heftig zijn. De behandeling stimuleert de afvoer van afvalstoffen en dat kan zich uiten in tijdelijke verergering van de klacht, korte hevige verkoudheid, diaree of zelfs huilerigheid,’ aldus Ied.

Meestal bestaat een behandelcyclus uit zes behandelingen van circa een uur. Tussen iedere behandeling zit een week, maar dat kan afwijken naar gelang de aard en ernst van de klacht. Daarna kan de behandeling naar keuze worden voortgezet. Dat werkt ondersteunend en preventief. De kosten voor een behandeling bedragen

€ 50,-. Reflexzone-therapie valt onder de natuurlijke geneeswijzen en wordt door een aantal verzekeringen (gedeeltelijk) vergoed.

Schrijfster heeft voor een ontspanningsmassage gekozen. Na een massage van ruim een uur verlaat ik ontspannen het pand en heb het gevoel op roze wolkjes te lopen. De kosten van deze massage bedragen € 35,-.

U kunt, na telefonische afspraak, bij Ied van der Mersch terecht op vrijdag overdag of ’s avonds:  Frederikstraat 765, T 06-12464835, E iedvdmersch@online.nl

MW , september 2008

Frisse start door samenwerking Timmermans Van Eijk

"Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?" "Op de datingsite van NVM-makelaars", grapt Elmer van Soest (58) als antwoord op de vraag hoe hij zijn huidige zakenpartner Ron Timmermans (41) heeft leren kennen. Sinds 1 februari 2008 zijn Elmer en Ron gezamenlijk eigenaar van makelaardij Timmermans Van Eijk aan de Bankastraat. Het kantoor is in de jaren zestig begonnen door selfmade woman Hannie van Eijk. Het bedrijf is door haar, Elmer en de andere medewerkers uitgebouwd tot de 'wijkmakelaar' van de Archipel. Op een oude plattegrond is met rood aangegeven welke huizen in de wijk ooit via Van Eijk van eigenaar zijn verwisseld. De kaart ziet rood van de ingekleurde percelen. Sinds een aantal jaren kan de makelaardij echter niet meer het ‘alleenrecht’ doen gelden op de Archipel.

Bescheidenheid doorbreken
De nieuwe vorm is begin dit jaar fluiterstil in gang gezet. Te stil wellicht. Het kantoor zou meer van zich mogen laten horen. Het is vooral Ron die de zelfopgelegde bescheidenheid wil doorbreken. Waar Elmer trots meldt dat ze "nog nooit" hebben geadverteerd (alleen op de website, de wijkbus en op het wijkfeest), meldt Ron dat het toch beter is dat de naam van de makelaardij op de gevel verschijnt. "Ook al weet iedereen je te vinden", zegt hij. Je kunt niet meer achterblijven als andere makelaars van zich laten spreken.

Ron Timmermans vult voor een deel de leegte die Hannie na haar overlijden in januari 2007 heeft achtergelaten en brengt fris bloed in de onderneming. Hij neemt een flink netwerk mee van expats en mensen uit de Frederikstraat en omgeving. Ron is daar ooit begonnen in de bediening van restaurant Luden. In de avonduren volgde hij een opleiding tot makelaar. Hij bracht zijn proeftijd door bij wijlen makelaar Anne Kloosterman. Dat was een goede bekende van Elmer. Tot voor kort had Ron zijn makelaarskantoor in de Frederikstraat; handig om te lunchen in het restaurant waar hij vroeger zelf serveerde.

Koken en sportauto’s
Behalve hun vak delen de heren een passie voor koken en het opknappen van oude sportauto's, Elmer met een lichtblauwe MG A en Ron met een Alfa GT 1300. Beiden zijn ook gepokt en gemazeld in de Archipelbuurt, een wijk die ze zienderogen zien veranderen. De huizenprijzen groeien momenteel de hemel in en de buurt verliest een deel van zijn pluriformiteit. Eenvoudige huizen die leegkomen gaan voor de hoofdprijs van de hand. De voormalige bewoners verhuizen en er komen veelverdieners voor in de plaats.

Zelfs Hannie van Eijk had niet kunnen voorspellen dat Archipel en Willemspark in de Top-10 zou belanden van Neerlands meest populaire woonwijken. Of toch wel en wist ze wat er stond te gebeuren? Zelf kwam ze uit Moerwijk en belandde in een buurt die in de jaren zestig hopeloos ouderwets was met z'n negentiende-eeuwse bouwstijl. Om het andere pand was er een kamerverhuurbedrijf gevestigd. Veel verdienen en weinig ouderhoud plegen, was het devies. Elmer herinnert zich hoe hij de toenmalige huisbazen wist te bekeren tot lucratieve verkoop. De verbetering van de wijk kon langzaam op gang komen. "Het enige dat nog ontbreekt is een goede kroeg waar je je op zondagmiddag kunt vertonen", zegt Elmer. Dat is kennelijk de 'prijs' die de Archipelbewoners moeten betalen.

Logische stap
Maar misschien komt dat nog wel goed. Elmer en Ron geloven in de geleidelijke weg. Geen van beiden blazen ze hoog van de toren en beloven ze verkopers een onrealistische verkoopprijs. "Dan haal je wel een klant binnen. Maar op termijn, als die prijs niet direct wordt betaald, is dat geen tevreden klant", zegt Elmer. "Bij verkoop hebben wij ook alle papieren op orde, zoals een bouwkundig onderzoek en het bestemmingsplan". In deze snelle tijden ontbreekt dat handwerk vaak. Ron en Elmer kijken met afgrijzen naar initiatieven als Beetjehulp.nl (bijna alles zelf doen) en Flirt met je huis van Moviq.nl (lonken, maar geen belofte tot verkoop).

De nieuwe zakenpartners beseffen echter wel dat de huiseigenaar van nu mondiger is geworden en niet meer zomaar naar de makelaar luistert. Met die realiteit voor ogen is makelaardij Timmermans Van Eijk binnenkort weer voor iedereen de 'logische stap' voor aan- en verkoop in Archipel en Willemspark. Om dat te illustreren citeert Elmer voormalig Archipelbewoner en acteur Jules Royaards, die ooit bij hem binnenstapte om zijn huis te verkopen: "Je wist dat ik eens bij je zou binnenstappen. Je wist alleen niet wanneer".

Op 1 juni ‘08 gaat de nieuwe website www.timmermansvaneijk.nl de lucht in, helemaal van deze tijd.

Peter de Ruiter, tekst en fotografie, mei 2008

De horizon van de heer Ralph van Hessen

Hij maakt een heel joviale indruk: ‘welkom, kom mee naar mijn kantoor’. Hij is vriendelijk en amicaal en heeft een Amerikaanse openheid in zijn manier van vertellen en in zijn bejegening. En wat is zijn werkkamer in het adviesbureau ‘Winkelman en Van Hessen’ sfeervol ingericht! Het is alsof je je in een warme huiskamer bevindt met allerlei beelden en snuisterijen en schilderijen om je heen, afkomstig uit warme(re) en exotische(re) delen van de wereld. Een warme gloed straalt uit twee Egyptische beelden. Ongetwijfeld meegebracht door zijn vrouw die stewardess is en al 27 jaar werkt als ‘flexwerker bij de KLM’ en net als Ralph verder kijkt dan de horizon. Samen hebben ze vier kinderen in de leeftijd van 24, 22, 20 en 18 jaar. Wat een rijkdom! Hij beschrijft zijn vrouw als energiek en naturel. ‘Ze blijft altijd zichzelf’. Een zorgzame persoonlijke secretaresse valt op: mevrouw Arma Dundovic. Ook word je bij de receptie uitermate behulpzaam en vriendelijk ontvangen.

Zijn kamer kijkt uit op het prachtige Bankaplein. Eigenlijk zit hij op het mooiste plekje in de Archipel. Het was vroeger een burgemeesterswoning. Het smaakvolle gebouw dateert uit 1880 en is door de heer Westra gebouwd die ook de mooie Passage in Den Haag heeft ‘neergezet’.

Ralph is een gelukkig man! Het is een metafoor dat je oog moet hebben voor je medemens. ‘Of je nou minister bent of fietsenmaker dat maakt allemaal niet veel uit. Heb zorg voor je medemens!. Zorg er met elkaar voor dat je het leven prettig maakt en help bijvoorbeeld de middenstand. Dan lééf je ook echt in je woonbuurt’. Hij benadrukt zijn maatschappelijk taak in de buurt. Zo heeft ‘Winkelman en Van Hessen’ ook het voortbestaan van wijkcentrum ‘t Klokhuis gesteund.

Ralph van Hessen is van huis uit econoom (tien studievakken) en journalist en heeft in Rotterdam gestudeerd. Hij is daar nu nog bestuurslid van de economische faculteit. Ralph is opvallend veelzijdig én sociaal en heeft zijn eigen talenten goed ontwikkeld, maar weet ook talenten van anderen tot bloei te brengen. En geniet daar dan ook van. Zo heeft hij vele sociale initiatieven in gang gezet zoals bijvoorbeeld de Hartstichting en het Willem-Alexander Kinderfonds dat zich inzet voor heel zieke kinderen. Op 14 maart van dit jaar wordt hiervoor weer een gala georganiseerd om zo dit fonds nog weer beter op de kaart te zetten. Iedereen kan hiervoor bij hem een kaart kopen. ‘Help elkaar een beetje en daarvoor hoef je niet ver te zoeken!’.

Winkelman en Van Hessen is marktleider op het gebied van public relations in Nederland. Het bureau helpt bedrijven, instellingen en overheden in Nederland op het gebied van mensen en communicatie. Het bedrijf is in 1978 gestart en bestaat nu al 29 jaar.

Bijzonder is dat hij dit bedrijf is gestart met zijn beste vriend de heer Ton Winkelman. En de vriendschap is er nog steeds en ook dat is de kracht van het bedrijf: ‘We zijn de beste vrienden en doen alles samen. Wat ons bindt is dat we allebei vernieuwend denken over de strategie. Ook zijn we tegenovergesteld aan elkaar en werken daardoor aanvullend: Ton is netjes en ik ben wat rommeliger. Wegen kunnen op verschillende manieren naar Rome gaan maar in Rome komen we aan!’

Op 15 januari j.l. vond de ‘BIG Improvement Day’ plaats, die als het ware een zakelijke variant is van Prinsjesdag. Meer dan 500 ondernemers bejubelden elkaar in de Rai in Amsterdam en ook de ambtelijke top van het bedrijfsleven nam deel. Het bedrijfsleven mag best trots op zichzelf zijn aldus Ralph van Hessen die de spits afbeet waarna de Amerikaanse oud-generaal Wesley K. Clark een pleidooi hield voor windmolenenergie. Medespreker Aad Ouberg deed ook een positieve duit in het zakje en Louis van Gaal sloot af met de woorden: ‘wees jezelf en doe waar je goed in bent’. Deze ‘derde dinsdag van januari’ was een geslaagde dag die geheel in het teken stond van hetgeen in Nederland bereikt is en hoe trots we daarop mogen zijn.  

Het is bewonderenswaardig dat adviesbureau Winkelman en Van Hessen net als een topslager de naam en dus kwaliteit weet te behouden in weer en wind. Zo is het adviesbureau in 2007 gekozen tot beste werkgever van Europa in de communicatie-branch en ook heeft het bureau hèt communicatietalent van het jaar 2007 afgegeven, namelijk: Yvo Nederpelt.

Yvo gaf een uitmuntende case-presentatie tijdens een nieuwe verkiezing van Yacht, het vakblad Communicatie en de communicatievereniging Logeion op 11 december 2007 in Felix Meritis (Europees Centrum voor kunst, cultuur en wetenschap) in Amsterdam. ‘Deze jongen is heel creatief in het bedenken van ideeën en weet deze ook daadwerkelijk uit te voeren’, aldus Ralph. Op diezelfde dag werden overigens door de jury onder voorzitterschap van Carolien Gehrels, wethouder in Amsterdam, Jack de Vries en Dick Kors verkozen tot communicatiemannen van het jaar in zowel de non-profit als de profit-sector.

Van belang is ook dat het adviesbureau CO2 neutraal is en dat er maatregelen zijn genomen om de emissie te reduceren door de aanschaf van zogenaamde ‘Gold Standard’ emissierechten. In het logo van ‘Winkelman en Van Hessen’ prijkt trouwens een vlinder; een adembenemend mooi dier om te zien (en geen CO2 uitstoot) en dat niet alleen maar lieflijk dartelt en fladdert maar ook nog eens zeer nuttig is in de natuur omdat hij/zij stuifmeel verspreidt waardoor meer bloemen groeien en bloeien! Vlinders fascineren en inspireren.

Ralph heeft een antenne voor vernieuwend denken en voor communicatie tussen mensen.  Waarom doen mensen iets? Hoe creëer je? Hoe kan je het beste talent uit iemand naar voren halen? Een advies: ‘Geef iedereen een extra glimlach per dag. Ondernemen is leuk. Het werkt positief als je iets enthousiast weet over te brengen. Dan is verkopen dichtbij brengen’.

Een van zijn stellingen over communicatie luidt: ‘Communicatie is meestal dat telefoongesprekje te voeren op de goede tijd, op de juiste toon en met gerespecteerde aandacht’.

Bij de receptie hangt trouwens een treffend gedicht van zijn hand over mensen die bergen verzetten met twinkeling in hun ogen en nog de nieuwsgierigheid van een kind bezitten.

Andere mooie stellingen van zijn hand zijn: ‘aandacht geeft groei’ en ‘je kunt pas vermenigvuldigen als je kunt delen’.

Het ondernemen heeft Ralph van huis uit meegekregen. Zijn vader was ondernemer in verpakkingen en is daarmee heel groot geworden. Een broer van Ralph heeft het overgenomen en ook uitgebouwd en is nu wereldleider op het gebied van het verpakken van vleeswaren met ‘darmen’. Ralph is in Den Haag opgegroeid in een groot gezin en heeft op het Nederlands Lyceum in gezeten. Een andere broer van hem is dirigent.

Ralph is trouwens ook een sportliefhebber. Zo voetbalt hij al jaren bij HVV en ook loopt hij hard en tennist hij bij Leimonias. Hij heeft zelfs drie keer de elfstedentocht gereden! Een hele belevenis. En nu wil hij naar huis om feest te vieren want zijn vrouw is jarig!

Jacqueline de Vreese, januari 2008

Corina Waaijer en haar hotel ‘Mozaic’

www.hotelmozaic.com

Corina ‘sprong’ als het ware door de telefoon van energie. Ze heeft er duidelijk veel zin in. Zij is sinds december van dit jaar officieel eigenaar van het hotel Cattenburch aan de Laan

ook van huis uit een portie kennis en ervaring opgedaan. Hotel Cattenburch dateert uit 1882. Het hotel kent een rijke geschiedenis; zo is het pand eigendom van de Binnenlandse Veiligheids Dienst geweest.
Zij had als kind al een droom om een hotel te beginnen. De stap om dit ook daadwerkelijk te doen, komt dus niet uit de lucht vallen. Toen haar zus haar droom om arts te worden, bekroonde met een promotie, realiseerde Corina zich dat ze ook zo’n droom had en dat de enige manier om deze echt te laten uitkomen was om het gewoon te gaan doen. Op dat moment was ze op vakantie in Azië en overheerlijk uit eten in een klein restaurant dat ‘Mozaic’ heette.
Het hotel kon dus niet anders dan ‘Mozaic’ gaan heten. “Voor mij staat door deze gebeurtenis op vakantie ‘Mozaic’ symbool voor het moment waarop ik ervoor koos om mijn

Door de ligging en het monumentale karakter ervan heeft het hotel een hele leuke sfeer. Gezelligheid en huiselijkheid vallen op. Het is een heel persoonlijk hotel. Daarnaast zal het hotel van alle gemakken zijn voorzien, zoals een internetaansluiting op je kamer en indien nodig een magnetron. Corina wil het hotel echt mooi maken; mooie badkamers en lekkere bedden. Het creëren van de juiste sfeer is een uitdaging. Zij heeft al heel wat gereisd in haar leven en heeft daardoor veel hotels van binnen kunnen bekijken. Dat heeft haar oog gegeven voor detail en kwaliteit. Zo spreekt het hotel ‘Julien’ in Antwerpen haar erg aan “omdat er heel erg is nagedacht over het hotel” zegt Corina. En ze vervolgt: “het is niet schreeuwerig, het is niet ‘trendy’ maar toch is het heel origineel en fris. Zodra je binnenkomt vergeet je dat je in een drukke stad in een hotel bent en voel je je thuis. Je merkt dat er over alles is nagedacht en op een subtiele manier wordt je een heerlijk verblijf aangeboden. Comfortabele bedden, goede douches en een heerlijk ontbijt. Dat alles in een schitterend pand van waaruit je zo de stad inwandelt”.
Corina is 32 jaren jong en runt de voorbereidingen van het hotel met een team. Haar vriend werkt bij Albert Heijn en heeft in het dagelijks leven altijd interesse voor lekker eten en bijzondere producten. Dat zal straks een leuke weerslag krijgen op de hapjes die in het hotel te bestellen zijn!

Het hotel is natuurlijk op een prachtige plek gelegen in hartje Archipel en straalt een enorme grandeur uit. Het heeft 26 kamers waarvan een aantal verschillend zijn van grootte en waar Corina veel ideeën heeft over de vorm en inrichting.
Zo wil ze het aanwezige marmer graag behouden bij de entree en in de gangen. Ze wil ook de indeling van het hotel zelf veranderen en dat betekent dat er ruime gangen komen waardoor de kamers makkelijker te bereiken zijn. Ook kan het personeel daardoor beter zijn werk doen.
Samen met een architect en een constructeur (iemand die verstand heeft van balkenconstructie en brandveiligheidseisen) heeft ze een heel plan ontwikkeld om het hotel veilig op de kaart te zetten. Maar vooral ook om het hotel als pand weer in zijn volle glorie tot recht te laten komen. Nu zijn veel plafonds bijvoorbeeld verlaagd en is er met het buitenplaatsje en de toegang ernaar nog weinig gebeurd. Corina praat enthousiast over openslaande deuren en een zonnig en groen terrasje. Wellicht is dit terras, als het hotel zijn deuren opent aan het einde van de zomer van 2008, ook toegankelijk voor buurtbewoners uit Archipel & Willemspark en voor andere bezoekers?

Jacqueline de Vreese , december 2007

Chris Steenstraten en zijn Sumatratweewielers

Zijn kledingmerk is zwart. Daarin beweegt hij zich het prettigst. Hij valt op omdat hij veel levenservaring uitstraalt. Hij heeft een rust over zich omdat hij het allemaal al heeft meegemaakt. Maar onder die façade van rust, borrelt het en denkt hij aan duizend-en-een-dingen tegelijk.
Chris is er door ervaring achtergekomen dat hetgeen dat je plant in je leven nagenoeg nooit uitkomt. Als ze hem twintig jaar geleden hadden gezegd dat hij nu een scooter- en rijwielzaak

winstgevend waren en die verpachtte hij dan min of meer'. Omdat zijn vader vond dat Chris letterlijk en figuurlijk van alle markten thuis moest zijn, kwam hij in de zogenaamde ambulante handel terecht; op de markt in Den Haag en Rotterdam. Zijn vader is een geboren Hagenees en zijn moeder is een echte Limburgse (uit Treebeek). Chris is in Brunssum geboren (22-07-1954).

Nadat hij van zijn vader een startkapitaal kreeg en na drie jaar op de markt te hebben gestaan, startte hij een horecabedrijf in de Heelsumstraat. Tijdens die periode heeft hij ook nog een taxionderneming overgenomen in Rotterdam (2 taxivergunningen). Die combinatie van werken heeft hij acht jaar uitgeoefend. Tijdens deze periode heeft hij zijn toenmalige vrouw leren kennen. Samen hebben ze een zoon die nu volwassen is en eerste monteur is bij een Mercedes Benz garage in Forepark in Leidschendam. Hij doet het goed! En zaterdags neemt zoonlief Chris waar in de rijwielzaak. Het is een voorrecht dat zowel vader als zoon beschikken over een groot technisch inzicht. Daar komt nog eens bij dat vader Chris bijzonder goed is georganiseerd.
Zo heeft hij in één week tijd de zaak totaal gerenoveerd, waarbij ook nog een brand- en vloeistofwerende vloer is gelegd! De winkel heeft een ware metamorfose ondergaan en achter de balie ziet het er zeer efficiënt ingericht en geordend uit. Ook heeft Chris zélf een prachtige website ontworpen met bewegende beelden: www.sumatratweewielers.nl. Chris is terecht trots op zijn zaak. Naast de verkoop van rijwielen en scooters waaronder ook eco-

soort ANWB idee, maar dan zonder lidmaatschap (bel 070-3229228)! Zo is onlangs een vrouw geholpen die haar sleutels van haar kettingslot was verloren en haar fiets met een ketting aan een hek van een omheining had vastgezet; deze werd ter plekke losgeslepen!
Op een onverwacht moment in zijn leven en zeer zeker niet gepland kwam hij Petra tegen. 'De vlam van zijn leven’. Wat eigenlijk begon als een kortstondig avondje samen, liep uit in een mooie, energieke relatie. Ze hadden eigenlijk beiden, ieder voor zich een prima leventje! En daarom is het zo uniek, dat ze toch nu zo duidelijk voor elkaar hebben gekozen. Petra is bruisend en heeft veel pit. Zij is jarig op 1 april en is geboren in 1961. Petra heeft een functie binnen justitie en heeft veel eigen bezigheden. Maar als het haar lukt, helpt ze ook mee in de zaak. Petra is een aanwinst voor Chris én voor de zaak en natuurlijk geldt dit ook vice versa! Klik hier voor meer informatie
Jacqueline de Vreese, november 2007

Haar fiets gebruikt ze als muilezel. Volledig bepakt en bezakt met tassen, een tafel en een stoel loopt ze naast haar ezel door de Frederikstraat op weg naar de Kunstmarkt op het Lange Voorhout. Daar installeert ze zich bij haar tafel die bedekt is met tal van kleurrijke, zelfgeschreven boekjes met gedichten en gedachten. Dit ritueel herhaalt zich elke donderdagochtend van mei tot september van 10.00 -17.00 uur tijdens de kunstmarkt aan het Lange Voorhout (tenzij het plenst). En dat doet Epi Confiant al 35 jaar lang! Epi staat voor kiem of korenaar.
Eigenlijk heet ze Janneke Joustra-Rijsdijk, maar zo noemt ze zich niet graag. Ze is autodidact. Haar kennis heeft ze te danken aan haar ouders en aan de mensen uit haar omgeving. Deze kennis deelt ze graag met anderen en daarom zijn haar boekjes niet duur: tussen 1,50 en 2,50 euro.
In haar gezellige hofje aan de Schuddegeest woont ze samen met Tommie, haar zwarte kat. Op haar tafel liggen boekjes die als titel hebben: 'Lente', 'Vrij blij', 'Episme', 'Hart tegen hart', 'Met fruit beter uit', 'God is niet dood', 'Zonneklaar', 'Slaaptips' en 'Bien faire l'amour'. Sommige zijn in het Engels vertaald, anderen zijn alleen in het Frans geschreven, want ze schrijft graag Frans.
De boekjes zien er van buiten prachtig uit, de kaftjes zijn zelfgemaakt met mooie collages en het puntje op de i van haar schrijversnaam Epi heeft de vorm van een hartje! 'De kern is LIEFDE, want liefde is belangrijk voor iedereen: liefde voor de mens, het kind, de vrede, de kunst en de natuur'. Daarom vindt Epi het van belang dat 'de Wet van Eva', door haar in 1969 geformuleerd, beter bekend wordt. Het is een nieuwe benadering van de vrouwelijke sexualiteit, dat schept duidelijkheid. De 'Wet van Eva' is onder andere verwerkt in boekjes met de titels 'Mandala', 'Puzzel', 'Sesam' en in het werkje 'Vrij Blij' dat eindigt met een praktische tip: 'Wees bijdehand, heb altijd een condoom bij de hand!'.

Epi is geboren op een scheepswerf in Nederland. Haar vader was een berger van schepen. Zo heeft hij geholpen bij de reparatie van het schip 'le Normandie' dat bij het schiereiland Quiberon averij opliep in 1936. Met Epi als kind van 3,5 jaar verhuisde het gezin naar Bretagne en bleef er. In de auto sliep Epi dan in een hangmatje. Van Hendrik Ido Ambacht naar Bretagne was het een heel eind in een tweepersoonsautootje. Haar artistieke moeder was schrijfster van een beetje pikante romans (onder de naam Hans van Haefte). In Frankrijk, het land van de literatuur, is Epi volwassen geworden. Thuis luisterde ze heel aandachtig naar alle gesprekken die al dan niet aan tafel gevoerd werden. Door haar ouders is ze sociaal en liefdevol grootgebracht. Ze behoort tot de generatie die heel goed kan lopen. Twee uur liep ze per dag van en naar school. De Engelse les ging tijdens oorlogstijd zelfs door in de kelder, wanneer de sirenes loeiden. En echte Engelse lady (lerares) was het die de trap afdaalde.

Na het behalen van het eindexamen in 1949 ging Epi alleen terug naar Nederland en sprak de taal nauwelijks meer. Ze raakte geblokkeerd wat het schrijven betreft. Nooit zou ze met een 'Hollander' gaan trouwen en dat was natuurlijk toch het eerste dat ze deed. Samen kregen ze twee jongens.
In 1965 viel die blokkade weg en vond ze het ook leuk om te dichten en te schrijven. In 1972 kwam ze voor het eerst op de Kunstmarkt aan het Lange Voorhout terecht en vroeg ze of ze daar ook mocht staan met haar drie boekjes, getiteld: 'Lente', 'Harmonie' en 'Simpel…weg'. 'Als je denkt dat je dat aan de man kan slijten, van mij mag dat' zei Bram van Pijpen letterlijk! De ironie van die opmerking ontging haar gelukkig op dat moment. Zó is ze begonnen. Nu is haar werk uitgegroeid tot ongeveer 130 titels! Haar uitdrukkingsvaardigheid valt op. Echt een lerares voor de middelbare school en tegelijkertijd is ze een beschermende moeder. Al kon ze vroeger geen orde houden. Op een avondschool gaf ze Frans in Dordrecht: Bij mevr. Joustra kon je gein trappen.

Na de oorlog had ze de drang om psychologisch verantwoord te schrijven. Psychologische boeken leken echter vaag en ver van de werkelijkheid. Oosterse werken van Indiase geestelijke leiders gaven daarentegen concrete wijsheden. Deze boeken bestonden uit prachtig papier en waren bovendien mooi in het Frans vertaald. In deze werken trof ze een wijsheid aan die haar raakte.

Zij is geëngageerd. Haar streven is het kweken van beter onderling begrip tussen mensen. Ze ziet haar boekjes qua uiterlijk als 'eye-catchers' en qua inhoud als 'eye-openers'. 'Onze denkwereld is een lieve chaos'. Epi ordent daarom graag gedachten in aansluiting op reeds bestaande wijsheid en ethiek. Ze hanteert een sobere schrijfstijl die de duidelijkheid en de toegankelijkheid ten goede komt. Maar vergist u niet, het is dieper dan u op het eerste gezicht denkt! De losse of thematische gedachten zijn vaak doordenkertjes, soms met een dubbele bodem, zoals de titel van haar milieuboekje duidelijk maakt: "Nature morte?".

Jacqueline de Vreese, juli 2007

Ze vindt het heel bijzonder dat ze deze ideale ruimte heeft gevonden: op de hoek van de

Beneden heeft ze nog twee enorme kelders en op de begane grond bevond zich nog een klein pakhuisje dat ze heeft omgetoverd tot drie slaapkamers met elk een eigen badkamer! Vroeger zat hier een wijnhandelaar, vandaar die kelders en ook de entree van het atelier symboliseert een wijnvaatje". Ze is terecht trots op de prachtige markiezen die onlangs zijn aangebracht aan de buitenkant van het pand: "En het grappige is dat door de aanbreng van de markiezen, de ruimte binnen groter lijkt".

Irene heeft besloten om haar atelier open te stellen voor workshops en lessen in decoratieve schildertechnieken. Technieken te veel om op te noemen, enkele voorbeelden: sjabloneren, 'colourwashing', sponzen, met stencils, craquelé, fresco, trompe l'oeil, etc. etc. Wie er het fijne van wil weten, vraag het Irene (070- 3642545). Verder geeft ze kleuradvies, advies over stijl en leert ze je te tekenen op schaal zodat je bijvoorbeeld een plattegrond van je huis kunt tekenen en zo vervolgens je huis opnieuw of anders kunt inrichten. Ze richt zich ook graag op de Engelssprekende vrouwen in Den Haag omdat haar ervaring is dat deze vrouwen wat meer tijd hebben om de cursussen te volgen.

Irene is in Dublin, Ierland geboren (in 1952) en is daarna in Engeland opgegroeid in Londen. In Cornwall heeft ze op de "Falmouth school of Art" gezeten waarna ze in Brighton begin jaren zeventig binnenhuisarchitectuur heeft gestudeerd. In 1973 maakte ze de sprong naar Amsterdam en koos op de Rietveld Academie vol overgave de richting keramiek en glas. Met het diploma op zak werd ze zelfstandig keramiste en dat vak heeft ze zo een dertig jaar lang uitgeoefend. Heel wat klei is door haar handen gegaan en verworden tot een object. Haar werk is zowel in binnen- als in buitenland in vele musea te zien. Vooral het Stedelijk Museum in Amsterdam heeft een grote collectie van haar in zijn bezit.
Het is alleen jammer dat klei kleurloos is. Pas aan het einde van het proces wordt de kleur er eventueel opgezet.

En kleur is nu juist haar passie. Haar atelier heet dan ook niet voor niets: 'Colour Magic'. Kleur doet heel veel met een mens: "We hebben een enorme connectie met kleur. Kleuren stralen allemaal iets anders uit. Zo zijn de kleuren lichtblauw en groen rustig van aard en is rood de kleur van de passie. Geel is zonnig en vrolijk en de kleur rose geeft juist bescherming en warmte. Oranje is heel warm en vrolijk". Irene houdt zelf van warme kleuren.

Na dertig jaar heeft ze nu haar atelier als het ware 'opengegooid'. Iedereen is welkom. Speciaal voor kinderen geeft ze een cursus teken- en schilderles. Het is een combinatie van technieken leren, vakkundig leren tekenen en langzaam het gevoel voor perspectief ontwikkelen en vooral ook goed (leren) kijken. Het gaat om de serieuzere aspecten van technieken, die ze afwisselt met natuurlijke aspecten die ook uit de seizoenen kunnen voortvloeien. "En laat kinderen vooral hun fantasie gebruiken". De lessen geeft ze trouwens zowel in het Nederlands als in het Engels omdat ook Engelstalige kinderen de lessen volgen.

Op 9 september van dit jaar gaat ze meedoen met een initiatief van Billy Allwood en zijn organisatie "The Hague Online", die zich inzet voor de zogenaamde 'expats' die in Den Haag wonen en werken. Irene verzorgt op die dag samen met Kathy Voyles van de Stichting "Kids in the City" kleurrijke creatieve teken- en schilderlessen voor kinderen uit de hele stad.

En nu is ze druk met het organiseren van kinderfeestjes in haar atelier. De jarige mag zelf bedenken welk thema zij (of hij) leuk vindt (zeemeermin of prinses of cowboy of..?). En als het feestje afgelopen is dan kunnen de kinderen iets zelfgemaakts mee naar huis nemen, waar ze echt trots op zijn. Trouwens laatst vierde een 70-jarige buurtbewoner hier nog zijn verjaardagsfeestje met zijn familie. Dat was een leuke gebeurtenis. Dus ook grote kinderen kunnen in het atelier van Irene terecht om een creatieve verjaardag te vieren!

Jacqueline de Vreese, juni 2007

Op de zeer verzorgde Begraafplaats St. Petrus Banden kwam ik Ton van der Hulst tegen. Hij viel me meteen op, omdat hij niet enkel en alleen met zijn werk bezig was en naar de grond gericht was, maar ook vriendelijk ‘omhoog’ en opkeek en contact maakte. Het is een prachtige begraafplaats met een rijke geschiedenis en mooie architectuur. Het is er niet eng of naargeestig, in tegendeel juist, het is er mooi, heel rustig en vredig. Het terrein omvat zo een 215 hectare (dat is veel) en is ontstaan rond 1829.

Ton van der Hulst werd op 9 mei 1949 in Den Haag geboren. Als enig kind werd hij opgevoed en dat was best een beetje saai, in de buurt van het Zuiderpark. Nu heet deze wijk ‘Rustenburg’. Hij heeft een echte katholieke opvoeding genoten tussen zo ongeveer zijn zevende en zijn tiende jaar. Je MOEST naar de kerk. Hij zat op een katholieke kleuterschool in de Herschelstraat. De hele straat en de hele wereld was voor zijn gevoel katholiek. Iedereen ademde katholiek! Tot en met de vijfde klas van de lagere school zat hij bij de broeders, op een bijzondere lagere school. Alleen maar jongens in de klas. Door de broeders werd het ook zo gebracht alsof het meer was dan een (gewone) algemene school. Er heerste een streng regime en dat was lang niet altijd leuk. Toen hij elf jaar was, merkte hij dat hij er toch een beetje genoeg van kreeg en wilde hij echt wat meer vrijheid in zijn doen en laten.

foto Karen Kommer

In dat laatste jaar, hij ging naar de zesde klas van de lagere school, besloot hij over te stappen naar een andere school. Dat was een opmerkelijke stap, die zijn ouders accepteerden. Het waren de roerige jaren zestig. Het werd een openbare school in de Weesperstraat.

Daar zat hij drie weken lang met een rood hoofd in de klas omdat er een meisje naast hem zat. Voor het eerst! Astrid van de Water heette ze. Haar naam vergeet hij nooit meer. Toen hij aan haar gewend was, vond hij het een stukje fijner. Eindelijk was er geen verplicht kerkbezoek meer voor school, waarvoor je ook nog eens zonder ontbijt de deur uit moest omdat je nuchter moest zijn.

Na de lagere school ontwikkelde zich bij Ton een interesse voor techniek. Hij ging naar de LTS op de Steijnlaan. Dat was leuk en nuttig. Hij hield zich bezig met instrumentenleer; precisiewerk want er moest op de 1000ste millimeter worden gewerkt. Daarna was de MTS op de Leyweg een logische stap, werktuigbouwkunde. Met twintig jaar had hij het diploma van de MTS op zak.

Tons vader was autorestaurateur en dat wilde hij eigenlijk ook worden. Maar in de jaren zestig wilden de mensen het liefst een nieuwe auto kopen zoals een Opel kadet of een Volkswagen. Ton is toch oude auto’s gaan restaureren, met name MG’s.

Hij herinnert zich dat het voor zijn vader en het gezin in die tijd geen vetpot was.

Tons grote passie is grote, oude klassieke sportauto’s restaureren. Fijn sleutelen. Daarna, als de auto klaar is, erin rijden. Zijn twee dochters rijden echter liever in een nieuw karretje, niet zo gammel en waarin de verwarming brandt. ‘Vrouwen zijn toch veel praktischer en bijdehanter aangelegd!’

Een andere passie van Ton is muziek maken. In de jaren 1966-1986 speelde hij basgitaar in het bandje ‘Fellow Five’. Ze hadden vele optredens. Nu heeft hij helaas nog maar weinig tijd om basgitaar te spelen.

Op een goede dag vroeg een vriend hem of hij niet eens wat kon sleutelen bij de R.K. Begraafplaats St. Petrus Banden. Daar waren nogal wat benzinemotoren in gebruik.

Het werd een vaste baan. Als technicus viel hij eigenlijk een beetje buiten de boot, immers de anderen waren tuinlieden die zich bezig hielden met de aanleg en het onderhoud van de graven. Hij werd er aangenomen om zijn technische kennis die hij gebruikte om graafmachines en transportwagentjes te laten draaien. In een aparte werkplaats in de linker buitenste hoek op het terrein kon hij zijn gang aan.

Niet lang daarna ontmoette hij zijn vrouw Marijke Kester op het kantoor van de Begraafplaats. Ton was veel buiten aan het werk en zij zat binnen op kantoor dus ze zaten niet continu in elkaars buurt. In 1976 zijn ze getrouwd. Ze hebben twee knappe dochters, Barbara en Suzanne, respectievelijk 25 en 23 jaar. Bijzonder is dat hun dochters als enigen zijn gedoopt in de kapel op de begraafplaats, door pastoor Hofstee van de parochie St. Jacobus in de Parkstraat.

Nog tamelijk jong en onverwacht werd Ton op 28 jarige leeftijd, chef van de Begraafplaats door overlijden van zijn voorganger. Hij was de jongste chef van Den Haag. Toen hij in 1978 chef werd, werkten er vijf mensen. De stichting R.K. Begraafplaatsen te Den Haag (hierna de Stichting) bestond toen nog uit twee begraafplaatsen, namelijk: St. Petrus Banden en St. Barbara in de Binckhorst. Veel parochiële begraafplaatsen beheerden de begraafplaats vroeger zelf. In de loop van de tijd heeft de Stichting vijf begraafplaatsen overgenomen. Het werk wordt nu dus op zeven begraafplaatsen gedaan maar alleen van de Begraafplaats St. Petrus Banden en St. Barbara is de Stichting eigenaar. In de loop van de tijd is er bij de werknemers veel expertise opgebouwd. Zo staat veiligheid van het personeel (én bezoekers) nu voorop; het begrip Arbo telt. Nu werken er tien mensen buiten en vijf mensen op kantoor.

Ton van der Hulst: ‘Onze mensen pakken eigenlijk alles aan als en waar dat nodig is. Op een bepaald moment hebben ze een groen tuinpak aan en op het andere moment een mooi blauw kostuum om daarmee de koffie en de limonade in te schenken’.

Ton is er verantwoordelijk voor dat het buitengebeuren goed loopt. Hij wil het liefst als een sporttrainer zijn en ervoor zorgen dat de mensen in het werk beter gaan functioneren. Hij wil graag iets uit ‘zijn’ mensen halen en ze ook vrij laten. De tuinwerkers leren ook omgaan met cliënten en leven mee met de rouwenden. “Aan medelijden hebben mensen niets, wel aan medeleven”.

Sinds 1979 wonen Ton en Marijke in de dienstwoning naast de Begraafplaats. Het is een idyllisch en uniek huisje gelegen tegenover de Scheveningse Bosjes. Zelf vinden ze het net een Hans en Grietje-huis.

Als Ton van kantoor naar huis gaat, neemt hij zijn agenda mee. Dan is het al na vijven of het is weekend. De planning kan thuis doorgaan als er gebeld wordt, de telefoon is van kantoor overgezet naar thuis: “Wat wilt u precies en wilt u er een misdienst bij?” In de kapel, die niet kerkelijk is, mag méér dan tijdens een uitvaartdienst in een eucharistieviering in de kerk. ‘Dat accepteren veel mensen tegenwoordig niet meer. Mensen willen hun eigen programma realiseren. Dat kan in de kapel hier, al kan natuurlijk ook niet alles! Hij herinnert zich een oudere dame die stierf waarbij haar paard mee liep naar haar graf. Overigens zat toen een rijlaars achterstevoren in de stijgbeugel en dat betekent eigenlijk dat je voorgoed bent afgestapt’.

Ton doet zijn best mensen hun verdriet even te laten vergeten, op het moment dat ze een graf komen uit zoeken: ‘Ik heb nog steeds moeite met de verkoop van een grafplaats. Mensen vragen weleens waar de zon opkomt en waar hij onder gaat? En of er een boom bij staat of niet?’

Zijn moeder ligt hier ook begraven. Elke ochtend zegt hij haar even goedemorgen. Zoals bekend bevinden zich op St. Petrus Banden graven van beroemde mensen, waaronder de schilder Jan Toorop, de schrijver, acteur en regisseur Dimitri Frenkel Frank, mr. J.M.L. Cals, die vele jaren minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen was en minister-president van 1965 tot eind 1966 en actrice Guusje Nederhorst. In de mooie beukenlaan ligt het graf van de familie Vroom, bekend van Vroom en Dreesman. Deze bijzondere graven zijn vaak ook met mooie gedenktekens omringd.

Als iemand toen Ton twintig jaar was, tegen hem had gezegd: ‘Jij gaat later op een begraafplaats werken’, zou hij geantwoord hebben: ‘Je spoort niet. Ik heb nog nooit een jong iemand horen zeggen dat hij in de uitvaartbranche wil gaan werken’.

Jacqueline de Vreese, maart 2007

De poppen van Wim en Annie Cuhfus

Een gezellige flat in Het Schakelpunt; kleed over de bank, zitje voor het raam en overal poppen, schilderijtjes en handgemaakte snuisterijen. 'Wij hebben geen televisie', zegt Wim Cuhfus, 'nog steeds niet en nooit gehad. Dus wij hebben tijd voor die dingen'.

Wim en Annie Cuhfus hebben jarenlang een poppentheater gehad. Ze traden op in 't Klokhuis, op scholen, in de bibliotheek aan de Sophialaan. Hun kinderen speelden met een klein poppenkastje in de buurt op kinderfeestjes.
Wim heeft een grijs baardje en steil naar vorengekamd haar. Als een kabouter.
'Toen onze oudste dochter 4 of 5 jaar was, heb ik een pop gemaakt van een afwasborstel, een aardappel, zakdoekje erover. Zaten we achter de bank, de kinderen ervoor.'

De oudste pop hangt aan de muur. Harlekijn. Wim had gezegd: 'Heb je een lapje?' Annie pakte een stukje van een directoire, een stukje schapenwol en ze maakten een pop. Wim maakte er touwtjes aan. Hun dochtertje Ineke zei: 'Mam, toen die ging lopen moest ik bijna huilen.'
Wim pakt de Harlekijn van de muur. De pop kijkt sip. 'Dat komt' legt Wim uit 'hij woonde in een bos met bloemen, toen kwamen er blikken robots op de muziek van de Dance Macabre en die vertrapten de bloemen. Er werden flats neergezet. De pop loopt daar maar bedroefd heen en weer, op het laatst valt hij neer en dan vallen er witte sjaals naar beneden, op de laatste tonen van de muziek. Het was een milieustuk. Dat hebben we vaak gespeeld.'

Er is een Vereniging van Poppenspelers. Wim is daar een tijd penningmeester van geweest: 'Binnenkort komen we weer bij elkaar in Schoorl. Frank Kooman, Feike Bosma, Felicia van Deth, Koos Wieman, die namen ken je toch wel? Dan wordt er ook gespeeld.'
In 2000 zijn Annie en Wim gestopt, nadat Wim een hartinfarct had gehad. 'Het theater en de verlichting zijn weg, die staan in ons huisje in Dedemsvaart; hier heb ik alleen nog wat poppen.We doen nog wel eens een demonstratie, er staat nog van alles in het rommelhok.'
'Je hebt net nog gespeeld. Met de Harlekijn.' zegt Annie. 'En met het trouwen van onze dochter.'

Wim en Annie ontmoetten elkaar voor de oorlog, bij de zwemvereniging. Wims vader was zwemleraar, Wim ging assisteren met de hengel, bij de jongeren. Annie kwam leren zwemmen. 'Ze zei meneer Cuhfus tegen me. Ik was 20, zij 15. Ze werd vriendin met mijn zuster en kwam bij ons thuis. Als je dat dan 18 ziet worden….ja…!'
Toen de jongens tijdens de oorlog naar Duitsland moesten, heeft Wim eerst een tijd onder de grond gezeten en is in januari 1945 vanwege de honger naar Dedemsvaart getrokken. Hij vond werk als boerenknecht. 'Ik heb leren turfgraven, aardappels poten, een paard mennen. En we hebben altijd contact gehouden met de boer en zijn kinderen.'

In 1946 zijn Wim en Annie getrouwd, met de tram naar het stadhuis aan de Javastraat; daarna naar de fotograaf en op weg naar de Grote Kerk een kopje koffie bij Het Goude Hoofd. Gebak kon je in die tijd apart kopen bij een karretje dat langskwam, maar dat karretje kwam niet op tijd, dus dat gebak schoot er bij in. We hadden één fles Ranja voor de gasten.
Op onze 60-jarige bruiloft hebben we alsnog gebak gegeten in Het Goude Hoofd, we kregen het nu zelfs aangeboden. Die dag kregen we ook felicitaties van de burgemeester en de Commissaris van de Koningin en van de Koningin. Over 10 jaar komt de burgemeester zelf.

We woonden in een hofje aan het Westeinde toen we via een woningruil een bovenhuis kregen in de Sumatrastraat. In 1954. Hoog. Vijf trappen, 40 treden. Tegenover de grafstenenzaak van Jehee. Naast de bakkerij van Hus.
De buurvrouw, de vrouw van de fietsenmaker, kwam meteen kennismaken. Ze zei: 'Wilt u wel zachtjes doen, want ik slaap 's middags!' Later zijn we de beste vrienden geworden. 's Nachts werd er brood gebakken, dat was een hoop herrie, die bakblikken, die platen… en 's morgens vroeg stond de hele straat vol met broodkarren, die het brood kwamen ophalen om de wijken in te gaan. Er staat nu een flat op de plaats van de Husbakkerij. In het poortje woonde Tante Leen, die had een water- en vuurstokerij, daar kon je heet water krijgen voor je was en je kon bij haar snoep kopen. In het Alexanderhofje woonde Co Westerik, die was toen nog heel arm. Hij betaalde de aannemer met tekeningen. Hij had een gezin, onze kinderen speelden met elkaar. Er woonde ook een lilliputter met een klein fietsje, die schilderde ook. En de scharensliep kwam aan de deur. De buurvrouw gaf hem een keer een kartelschaar, hij had gezegd dat hij die wel kon slijpen. Hij gaf hem terug met touw eromheen. Ze mocht hem het eerste uur niet uitpakken, want de schaar moest 'zetten'. Toen ze hem na een uur uitpakte viel de schaar uit elkaar. Daar hebben we erg om gelachen.

Elly is in de Sumatrastraat geboren. Ineke was er al. In '49 hebben we een zoontje gekregen, hij heeft maar een paar uur geleefd. Wim heeft het kindje begraven, samen met zijn schoonvader. Op de Kerkhoflaan was een heel stukje waar geen steentjes liggen.
Wim was elektrotechnicus bij de PTT. 'Als compensatie deed ik de poppen erbij. Alles wat je aan cultureels in je hebt, kun je daarin kwijt. Ik heb mijn eigen naaimachine.
We hadden ook een muziekgroepje.' Annie speelde yukelele en mandoline, Wim gitaar.
'We traden op, op bruiloften en partijen. Kampliedjes, Indische liedjes, marsen, Hawaiaanse muziek. 'De Schavuitjes ' heetten we.'

Wim had een socialistische opvoeding gehad, 'de kerk bestond niet bij ons', en Annie was gereformeerd opgevoed. 'Wij hadden een boekje over 'Verleidende Geesten': de Soefi, Vrije School, Theosofie, allemaal gevaarlijk.' zegt Annie. Ineke ging naar de gereformeerde kleuterschool in de Curaçaostraat en kwam een keer thuis: 'Mam, ben ik gedoopt? Nee? Dan kom ik in de hel. En jij ook!!' Ze was dagen van slag, kon niet meer slapen. Wij hebben toen de kinderen naar de Vrije School gedaan.
Later speelde Wim het poppentheater vaak met zijn dochters, vooral met Ineke, de oudste.
'We verzonnen soms in de auto onderweg een nieuw stuk en dan speelden we dat samen. We speelden voor niets, totdat de professionals zeiden: 'de amateurs stoten ons het brood uit de mond'. Toen vroegen we geld en daar kochten we dan weer spullen voor, of een transistor. Op de Vrije School hebben we het Kerstspel gespeeld, met een kribbetje met een minuscuul lampje erin. Ineke heeft daar zelf muziek bij gemaakt, voor dwarsfluit en gitaar.
Ineke is later naar de Pabo gegaan en doet veel met muziek. Elly ging naar het conservatorium en doet nu kunstzinnige projecten in het basisonderwijs.

In Dedemsvaart hebben we 30 jaar geleden een boerenhuisje gekocht. Daar hebben we ook gespeeld voor de kinderen uit de buurt. De kinderen in de bedstee, wij ervoor, achter een gordijn. Een emmer in de bedstee voor als er een kind moest plassen. Als het afgelopen was, was de emmer vol. Waren die kinderen muisstil om de beurt op die emmer geweest.
We zijn daar veel in de zomer. We hebben er cursussen gegeven voor volwassenen: figuurzagen, poppen maken, kabouters maken, meubeltjes van afvalhout. Wim laat een kabouterhuisje zien, van een berkenstammetje met een dakje, een trapje en een hekje er voor. 'Die heb ik voor Annie gemaakt!' Annie maakt dieren van ruwe schapenwol, zwaantjes, schaapjes, een hele kerststal.
'Kijk! Daar heb je tijd voor als je geen televisie hebt!'

MJH, oktober 2006

Marieke Cordesius woont al vijftien jaar in de Soendastraat. Zij is geboren in Den Haag en is 53 jaar jong. Als we langs haar huis lopen (nummer 34), zien we regelmatig affiches voor het raam hangen. Dus let eens op deze posters en de daarop genoemde exposities, wie weet is het wat voor u.
Zo stelde Marieke op 7 en 8 oktober j.l. samen met beeldend kunstenaar Hans Kleyweg, hun atelier open aan de Gaslaan 74. In dat weekend was namelijk door de Buurt Culturele Ontwikkelings Maatschappij (BCOM) open huis/atelier georganiseerd voor en door kunstenaars wonend of werkend in de buurt Regentesse/ Valkenboskwartier. In verschillende ateliers kon een ieder zien hoe kunstenaars werken en hoe een kunstwerk tot stand komt.
Ook is Marieke al ongeveer 5 jaar lid van de Kunstkring aan de Denneweg gelegen, waar met regelmaat werk van haar wordt geëxposeerd.
Marieke is beeldhouwster van vooral beelden van vogels. Rob Scholten, publicist, noemt ze roerloze vogels:

"Ik zie ze vaak vanuit de trein:
bewegingloze vogels die verwijlen
aan de slootkant, op een poot in
het water de tijd schijnen te doden, zelf door de tijd lijken gedood"……

…"Soms staat zo'n vogel in
een achtertuin, te groot voor
het mallotig vijvertje waarin hij pootje baadt". Naast hem een replica
op driekwart van de ware omvang,
vaak van dezelfde steensoort
waaruit ook het naastgelegen
rotsje en de bodem van het
vijvertje gehouwen zijn.
Dat is pas onbeweeglijkheid!
Geen vis kan zich daarin vergissen.
denk je. Maar een vis is meestal
niet zo gis. En menig goudvis
legt op die manier het loodje".

(tekst van Rob Scholten)

Marieke heeft een atelier aan huis, maar huurt ook nog een gedeelte van een atelier van Hans Kleyweg, ook beeldhouwer, in de Gaslaan voor grote werken. Grote beelden van brons; figuren die apart staan of in een groep, een man -en een vrouwentors, grote en kleine vogels.

Na de middelbare school wilde Marieke eigenlijk Nederlands studeren maar zij werd uitgeloot.
Haar werkende leven begon als 'creatief therapeute' bij het psychiatrisch centrum Rozenburg. Zij leerde mensen met een handicap creativiteit te ontwikkelen. Terwijl ze overdag werkte, volgde ze 's avonds ook nog een opleiding 'esthetische vorming' aan de Nutsacademie te Rotterdam, nu Herman de Kooning Academie geheten.
En daar gebeurde het. Door te werken met allerlei materialen, hout, klei, metalen, ontdekte zij de beeldend kunstenaar in zich. Zij schreef zich in voor de Rietveld Academie in Amsterdam. Het was de tijd waarin de Bauhausstijl de boventoon voerde. Alles moest strak! Bij haar thuis in de hal, staat een rechthoekige geboetseerde vaas in deze stijl, gemaakt in haar studietijd. Een van haar leraren was de dichter Jan Elburg die les gaf in het schilderen aan de hand van gedichten. Hij poetste zijn tanden met whisky en dat inspireerde hem bij het dichten! Het was de tijd van de flower power en Marieke hoorde er helemaal bij. Ze deed mee aan allerlei demonstraties en wilde net als iedereen vrij en sociaal zijn.Zij heeft ook nog op de 'Levensschool' aan de Sammersweg les gegeven in handenarbeid aan 15-17 jarigen, wonend inachterstandswijken. Samen met Eric du Chatenier had ze nog een tijdlang een keramisch atelier aan de Veenkade in Den Haag, 'Keramisch atelier carotte'. Als er open huis was, dan bakte Marieke heerlijke pizzahapjes in de keramische oven! Ja, want wat Marieke met klei kan bewerkstelligen dat kan zij ook met allerlei ingrediënten in de keuken. Koken is dan ook een andere passie van haar. Het liefst maakt ze Indisch, maar eigenlijk lukt alles haar in de keuken.

In de tuin van het Vrijzinnig Christelijk Lyceum aan de Van Stolkweg staat een bronzen beeld van Marieke, 'Ichtus' geheten. Het is een vis, een golf induikend, het symbool van vrijheid. Het is gemaakt ter gelegenheid van het 70-jarig bestaan van het VCL.

Marieke heeft heel veel beelden gemaakt en blijft steeds gefascineerd door vogels. Soms vraag je je af, zijn het nou vogelmensen of mensvogels? Dat mensen iets dierlijks evenaren. Alle vogels zijn trouwens door haar vernoemd. Bij haar thuis staan:
Pato, fors en struis.
Tuyuyo, ingetogen en bescheiden.
Paco, Boris en Ravi, gevoelig.

Een vogel springt er voor haar uit, 'de Ziener'. Het is een grote, wijze bronzen roofvogel met flinke vleugels en veren. De Ziener kijkt de wereld in zonder te oordelen.

Marieke heeft de kern van haar beeldhouwen eens uitgesproken in de volgende tekst:

"Mijn werk, mijn leven
Het ontdekken van mogelijkheden.
Het zijn, mijn kunnen.
Het uitzoeken, driedimensionaal, in een vorm, een gevoel, een idee: de muze die je grijpt.
Die zorgt dat er iets in mijn brein tot stand komt: Een idee ontdekken, waarmaken, uitwerken, schetsen, schetsen, schetsen, dan de vorm die je in je handen krijgt.
Dan realiseren na een zorgvuldig onderzoek van materialen, het hoe en het waarom, het neerzetten van wat in je hoofd neerdaalt, vanuit je brein in je hart: werkzaam uitpluizen, uitzoeken, uitproberen.
En het komt, het is.
De vorm, de structuur, de tegenvorm.
Het menszijn, het proces, doorploegen.
Hetgeen er in je brein speelt, vormt zich een weg, baant zich naar buiten.
Vorm en inhoud zijn een.
Een worsteling, een gevecht, een neerdalen. Het zijn, het is er; het is een feit."

Jacqueline de Vreese, september 2006

Martijn van Leusden zag op 21 mei 1964 het levenslicht in een toenmalig ziekenhuisje op de hoek van de Prins Mauritslaan en de Frankenslag in het Statenkwartier te Den Haag. Zijn moeder is er helaas niet meer. Dat is pijnlijk, maar toch heeft hij er vrede mee. Hij heeft nog een jongere broer Joost met wie hij maar een jaar scheelt. Joost is erg technisch terwijl hijzelf meer alpha gericht is. Tot zijn vijftiende jaar woonde hij in het Alexanderhofje samen met zijn broer en zijn pleegvader Cor den Dulk. Hij is degene die Martijn heeft opgevoed. Grappenderwijs noemt Martijn hem zijn plastic vader. En Cor kan daar ook om lachen. In zijn doen en laten creëert Martijn een rust die erg prettig is. Martijn heeft heel veel met sport. Hij was lid van de voetvalclub Archipel, Quick en HVV (Haagse Voetbal Vereniging). Dat waren nog eens tijden! Ze droegen van die oude shirts die lekker zaten. Hij herinnert zich nog de voorzitter van de voetbalclub Archipel, de heer Albert Nijhuis. Ze werden kampioen op HVV op 13 augustus 1984. Het was een fantastisch team.
Ook houdt Martijn erg van tennis. Zo was hij jarenlang lid van Lawn Tennis Club LTC) de Bataaf, Thor Rood-Wit (Thor-RW) en OranjeTennis Club (OTC). Zijn jaarlijkse bezoek aan Wimbledon valt dan ook goed te begijpen. Op OTC en Marlot geeft hij momenteel tennisles. Daardoor blijft hij in vorm en het is een aardige bijverdienste.
Eén van zijn andere favoriete sporten is 'jeu de paume', oftewel Real Tennis. Wie kent dat spel nog? Jeu de paume is een ingewikkelde voorloper van het huidige tennis. Je speelt het met een a-symmetrisch racket. Elk jaar gaat Martijn in de tweede week van augustus naar Engeland naar een sjieke kostschool, vlakbij Oxford, waar deze sport nog fanatiek beoefend wordt.
In februari was Martijn voor de Olympische Winterspelen in Turijn, waar hij gouden medaille winnaar Bob de Jong de tien kilometer heeft zien schaatsen. Wat een snelheid. Vooral in die bochten. Geweldig!

En dan is er nog zijn voorliefde voor voetbal. In totaal heeft hij zo een dertig officiële voetbalwedstrjiden gezien. Ook kijkt hij heel graag naar hockeywedstrijden.
Martijn heeft zelf tien marathons gelopen! Het spreekt hem vooral aan dat je dat met zijn allen doet, zonder dat je elkaar in sportieve zin naar het leven staat. Hij kan ze moeiteloos allemaal achter elkaar opsommen: 1991 (Rotterdam), 1993 (New York), 1994 (Berlijn), !995 (Aarolsen/Kassel), 1996 (Athene/ erg warm), 1997 (Dublin), 1998 (Den Haag), 1999 (Amsterdam), 2002 (Kiel), 2004 (Rotterdam). Zijn eerste marathon leverde zijn snelste tijd op, 3 uur en 59 minuten.

Martijn spreekt verder een aardig woordje Spaans omdat hij Spaanse taal en letterkunde heeft gestudeerd in Utrecht. Zo links en rechts vertaalt hij nu nog eens wat, maar hij is er niet carrièrematig mee bezig. Wel heeft hij met zijn vertalingen zijn tennislerarenopleiding kunnen betalen. En nu is Martjin 'les-assistent' aan het Christelijk Gymnasium Sorghvliet gelegen aan de Johan de Wittlaan. Hij geeft daar Spaans aan de eerste klas (2 tot 4 uur in de week). Het zijn slimme leerlingen. Hij vervangt ook docenten als deze ziek zijn. De sfeer is goed op school. En er worden leuke vakken gedoceerd zoals sterrenkunde, filosofie en natuurkunde. Het aantal aanmeldingen voor aankomend jaar liep storm. Ongeveer 170 leerlingen hebben zich aangemeld en er is maar plek voor ongeveer 115 leerlingen. Diverse keren is Martijn al meegeweest op studiereis.

En toen ontmoette hij tijdens een vakantie Monique, tijdens een fietsreis in Engeland, waar zij reisleidster was. Ze bleek in een mooi huis in Rotterdam te wonen, maar op de verkeerde plek. Martijn bleef maar overdreven veel afwassen.bij haar om maar bij haar te zijn. Monique heeft een krachtige uitstraling en is toch ook heel lief. Martijn vindt haar volstrekt eerlijk en duidelijk. Monique is klassiek homeopaath en geeft ook aerobics aan kinderen. Samen hebben ze twee prachtige kinderen; een meisje Lenne (van zes en een half en een jongen Quint die net vier jaar is geworden. Ze gaan allebei naar de Archipelschool. Fijn dichtbij huis.

Plotseling zag Martijn een advertentie hangen in de Albert Heyn om een woon-winkelpand over te nemen in de Sumatrastraat. Dat leek hem erg leuk, want hij wilde al lang starten met een tweedehandsboekhandel. Zijn intuïtie gaf hem in dat hij dit moest doen. Dat heeft hij wel vaker, als hij denkt dat iets het is, dan gebeurt het ook zo. Hij is gepassioneerd. Tachtig procent van de mensen werkt met tegenzin. Gelukkig verkeert hij niet in die situatie. En hij is dan ook trots op zijn winkel:
Tweede handsboekwinkel van Leusden (Sumatrastraat 59). Wel beseft hij dat hij er soms te weinig tijd voor heeft. Maar gelukkig heeft hij drie goede vervangers wanneer hij afwezig is.
De winkel is open op maandag en dinsdag van 12.00 tot 18.00 uur, op woensdag en donderdag van 15.30 tot 18.00 uur en op vrijdag en zaterdag van 12.00 tot 18.00 uur. Je kunt er voor de volgende rubrieken terecht: Nederlandse en buitenlandse literatuur, kook- en tuinboeken, kinderboeken, woordenboeken, boeken over Den Haag, biografieën en reisgidsen. En je kunt er vooral ook terecht, en dat zal niet verbazen, voor heel veel boeken over bijna alle takken van sport, tennis, voetbal, wielrennen, schaatsen, Olympische Spelen, (veel) hockey, golf en cricket en ...
En heb je je sportschoenen aan, dan krijg je misschien nog praktische tips over tennis of jeu de paume.

Jacqueline de Vreese, mei 2006